معرفی Loft و Boundary و Sweep در سالیدورک

 به فیچرهای  Sweep و loft و boundary، فیچرهای درون یابی کننده گفته می شود. این یعنی اینکه ما می توانیم برای فیچر مورد نظر در نقاط خاصی، مقطع هایی(profiles) را ایجاد کنیم، و نرم افزار شکلِ بین مقطع ها را درون یابی(پر) می کند. شما می‌توانید با استفاده از لافت(loft)، از کنترل‌های اضافی، مانند منحنی‌های راهنما یا خطوط مرکزی(centerlines) و ایجاد شرایط انتهایی(end conditions) برای هدایت شکل استفاده کنید.

بسیاری از کاربران وقتی می خواهند از بین loft یا boundary یا sweep یکی را انتخاب کنند، با مشکل مواجه می شوند. در میان این سه فیچر، اشتراک هایی وجود دارد اما اگر در کار با آنها کمی تجربه به دست آورید، به سادگی می توانید یکی از آنها را انتخاب کنید. به طور کلی، اگر بتوانیم با دستکاری دایمنشن های یک اسکچ، سطح مقطع فیچر خود را ایجاد کنیم، بهتر است از فیچر sweep استفاده کنیم. اگر سطح مقطع تغییر شکل دهد، استفاده از فیچر loft یا boundary ممکن است بهترین گزینه محسوب شوند.

اگر در انتها یا در وسط ترسیم به یک شکل کاملاً مشخص، نیاز دارید، استفاده از loft و boundary، گزینه ی بهتری محسوب می شود، زیرا  این دو به ما امکان می دهند تا سطح مقطع(cross section) را در هر نقطه ای تعریف کنیم. اگر مسیر بین پایانه ها از اهمیت برخوردار است، از یک sweep استفاده کنید.

هر سه فیچر به شدت قدرتمند هستند اما فیچر sweep تمایل دارد تا در مورد جزئیات سخت گیری کند؛  هرچند فیچرهای loft  و boundary می توانند به طرز شگفت آوری انعطاف پذیر باشند. من نمی خواهم سعی کنم تا شما را از استفاده از  sweep ها منصرف کنم؛ زیرا آنها در موقعیت های مختلف مفید هستند. اما در مدلسازی شخصی خودم، به ازای هر sweep، از ده لافت یا boundary استفاده می کنم. بعنوان مثال با اینکه ما، از یک لافت یا ترکیبی از فیچرهای لافت برای ایجاد وجوه بیرونی یک بطری استفاده می کنیم، از فیچر sweep برای ایجاد کادرهای برجسته به دور ناحیه ی برچسب یا شیار های سر بطری استفاده می کنیم.

 یک مثال خوب در مورد درون یابی یک لافت، این است که یک دایره بر روی یک صفحه(plane) قرار دهیم و یک مستطیل بر روی یک صفحه ی آفست قرار دهیم و آنگاه آنها را با فرمان لافت به یکدیگر متصل کنیم. این موضوع در تصویر 7.6 نشان داده شده است:

 (تصویر 7.6 : درون یابی در داخل یک لافت)

 انتقال بین شکل ها از ویژگی های یک لافت به حساب می آید و دلیل اینکه به جای یک لافت از فیچر دیگری استفاده نکرده ایم همین است. لافت ها می توانند هردوی فیچرهای Boss و Cut را ایجاد کنند. به تصویر بالا توجه کنید که چگونه شکل مقطعی لافت، از دایره به مستطیل انتقال پیدا می کند. تنظیم پیش فرض برای درون یابی این است که به طور یکنواخت در طول لافت اتفاق بیفتد اما توزیع تغییرات از یک انتها به انتهای دیگر می تواند تغییر کند؛ که می تواند منجر به انتقال های نشان داده شده در تصویر 7.7 شود.

(تصویر 7.7 : اضافه کردن شرایط انتهایی به یک لافت ،باعث می شود که چگونه درون یابی توزیع شود و تغییر یابد)

 هر دوی این شکل ها، لافت های دو مقطعی هستند. لافت های دو مقطعی که از شرایط انتهایی پیش فرض استفاده کنند، همواره باعث ایجاد یک انتقال مستقیم می شوند که در تصویر 7.6 این موضوع نشان داده شده است. یک اسپلاین(spline) دو نقطه ای که انتهای آن با یکدیگر برخورد نداشته باشند، یک خط مستقیم ایجاد می کند که دقیقاً به همین صورت است.

با اعمال شرایط انتهایی(end conditions) به یکی یا هردوی مقطع های لافت، شکل لافت جالب تر می شود؛ همان طور که در تصویر 7.7 نشان داده شده است. دوباره، وقتی که به یک اسپلاین دو نقطه ای، شرایط انتهایی برخورد را اعمال کنیم، همان اتفاق رخ می دهد: از یک خط مستقیم به یک خط با انحنای بیشتر، که انحنای متغیر پیوسته دارد، تبدیل می شود.

 {module کمک نقدی به نویسنده}