بررسی چند فیچر کاربردی در سالیدورک

شناسایی چند ابزار در سالیدورک برای استفاده در زمان مناسب

من همواره سعی می کنم برای انجام کارهای مختلف، راه های جایگزینی را پیدا کنم. اینکه همواره یک راه پشتیبان کننده برای کارها داشته باشیم مهم است. مخصوصاً وقتی که یک فیچر، آنچه می خواهیم را انجام نمی دهد. بعنوان یک تمرین، من اغلب سعی می کنم راه های متفاوتِ مدلسازی، برای ایجاد یک شکل خاص را بررسی کنم و ببینم که هر شیوه ی مدلسازی، چگونه بر قیمت یا روش تولید و غیره تاثیر می گذارد.

 ما همچنین ممکن است این کار را برای تفریح یا آموزش انجام دهیم. گاهی اوقات، استفاده از فیچرهای ساده تنها راه صحیح است اما اگر آنها، تنها گزینه ای هستند که شما می دانید، و به همین دلیل از آنها استفاده می کنید، همواره روش خوبی محسوب نمی شود.

استفاده از فیچر اکسترود در سالیدورک

فیچرهای اکسترود را می توانیم در چند مجموعه دسته بندی کنیم؛ از فیچرهای اکسترودِ Boss و Cut گرفته تا بالاترین سطح. ما می توانیم اسکچ های حلقه ی بسته(closed-loop)، ناحیه ها(regions) و در برخی موارد، وجوه(faces) را اکسترود کنیم. ما می توانیم یک وجه(face)، یک آفست(offset) یا یک صفحه(plane) را اکسترود کنیم. فیچرهای اکسترود، همچنین می توانند از یک جهت(direction) یا دو جهت یا به صورت midplane ایجاد شوند. زاویه ی خروج(Draft) نیز یک گزینه ی دیگر در فیچرهای اکسترود است.

ایجاد یک فیچر سالید(Solid Feature) در سالیدورک

در این مورد، اصطلاح فیچر سالید(solid feature) مخالف فیچر نازک(thin feature) است. وقتی که ما یک اسکچ حلقه ی بسته(closed-loop) را اکسترود می کنیم، به طور پیش فرض از یک فیچرِ سالید استفاده می کنیم. یک حلقه یا خم بسته(closed-loop)، کاملاً ناحیه ها را محصور می کند، بدون اینکه در آن اسکچ، شکاف یا روی هم افتادگی وجود داشته باشد. تصویر 7.1 یک اسکچ حلقه ی بسته را نشان می دهد که یک فیچر سالید را ایجاد کرده است.

 (تصویر 7.1 : یک اسکچ حلقه ی بسته و یک فیچر سالید اکسترود شده)

ایجاد یک فیچر نازک(Thin Feature) در سالیدورک

فیچر نازک(Thin Feature) در چندین فیچر در دسترس است اما اغلب از آن به همراه فیچرهای  Extruded Boss استفاده می شود. وقتی که ما از اسکچ های حلقه ی باز(open-loop) استفاده کنیم، فیچرهای نازک به طور پیش فرض ایجاد می شوند؛ اما ما همچنین می توانیم برای اسکچ های حلقه ی بسته(closed-loop) یا ترکیب شده(mixed types)، گزینه ی فیچر نازک(Thin Feature) را انتخاب کنیم.

از فیچرهای نازک(Thin features) به طور متداول برای میله ها(ribs)، دیواره های نازک، برجستگی های توخالی(hollow bosses) و دیگر انواع فیچرها که در پارت های پلاستیکی، ریخته گری یا شیت متال به کار می روند، استفاده می شود. حتی کاربران با تجربه نیز فراموش می کنند که فیچرهای نازک(thin features) تنها در برجستگی ها(bosses) استفاده نمی شوند، بلکه می توانیم از آنها برای برش ها(cuts) نیز استفاده کنیم. تصویر 7.2 فیچرهای نازک(thin features) را نشان می دهد. 

 علاوه بر گزینه های پیش فرضی که برای فیچر اکسترود در دسترس هستند، فیچر نازک(Thin feature) از یک دایمنشن ضخامت(thickness dimension) و سه گزینه برای هدایت کردن ضخامت، نسبت به اسکچ برخوردار است. این سه گزینه عبارتند از:

1. One-Direction
2. Mid-Plane
3. Two-Direction

 گزینه ی شماره ی 3، به دو دایمنشن نیاز دارد. ما می توانیم از یک خط و از یک اکسترودِ فیچر نازک(Thin Feature) یک مکعب ایجاد کنیم. اما چون آنها از برخی جهات تخصصی تر هستند، وقتی که طراحی هوشمند(design intent) تغییر می کند، فیچرهای نازک(thin features) ممکن است آنقدر انعطاف پذیر نباشند.

بعنوان مثال، اگر یک پارت داشته باشیم که یک بخش با عرضی معین داشته باشد که تغییر کند و به صورت مخروطی باریک درآید، یا به شکل پلکانی درآید، فیچر نازک(thin features)، این نوع تغییر را مدیریت نخواهد کرد. تصویر 7.2 شکل های هندسی مختلفی را نشان می دهد که به طور معمول از فیچرهای نازک(thin features) ایجاد شده اند.

 (تصویر 7.2 : شکل های هندسی مختلف که با اکسترودهای فیچر نازک یا Thin Feature ایجاد شده اند)

درک گردش کار(Workflow) در سالیدورک

سالیدورک راه های زیادی را برای انجام کارها ارائه می دهد. در بیشتر مواقع، در سالیدورک، یک راه که بهتر از دیگر راه ها باشد وجود ندارد. ما توصیه می کنیم که یک راه پیدا کنید که برای شما کار کند و از آن استفاده کنید. و اگر یک روش برای شما کار نکرد، راه های دیگری را پیدا کنید. به مثال زیر توجه کنید.

برای استفاده از فیچر اکسترود(Extrude Feature) چند راه وجود دارد:

1. از داخل یک اسکچ فعال که شکل های هندسی مناسبی دارد، بر روی آیکون Extrude کلیک کنید.

2. گزینه های فیچر اکسترود(Extrude Feature) را تنظیم کنید.

3. بر روی OK کلیک کنید.

یا اینکه:

1. وقتی که هیچ اسکچی فعال نیست، بر روی آیکون Extrude کلیک کنید.

2. یک اسکچ موجود را که از هندسه ی خوبی برخوردار است، انتخاب کنید.

3. گزینه های فیچر اکسترود(Extrude Feature) را تنظیم کنید.

4. بر روی دکمه ی OK کلیک کنید.

یا اینکه:

1. وقتی که هیچ اسکچی فعال نیست، بر روی آیکون نوار ابزار Extrude کلیک کنید.

2. یک صفحه(plane) را انتخاب کنید تا یک اسکچ که می خواهیم آن را اکسترود کنیم ایجاد شود.

 3. اسکچ خود را ایجاد کنید.

4. با استفاده از آیکون Confirmation Corner (علامت گوشه ی صفحه)  از اسکچ خارج شوید.

5. گزینه های فیچر اکسترود(Extrude Feature) را تنظیم کنید.

6. بر روی OK کلیک کنید.

فیچرها و شکل های هندسی به انواع مختلفی از اسکچ ها نیاز دارند، این موضوع در تصویر 7.3 نشان داده شده است. برخی از انواع اسکچ ها، به هیچ وجه نمی توانند مستقیماً برای ایجاد فیچرها مورد استفاده قرار گیرند. اما می توانند به عنوان مرجع(as reference) مورد استفاده قرار گیرند. احتمالاً کانتورهای Closed و Open و Nested مواردی هستند، که شما بیشتر از همه، در سالیدورک از آنها استفاده می کنید.

 (تصویر 7.3 : انواع اسکچ ها)

 علاوه بر اکسترود کردن اسکچ های دوبعدی، سالیدورک همچنین می تواند اسکچ های سه بعدی را نیز اکسترود کند. سالیدورک به طور اتوماتیک، اسکچ سه بعدی را پُر می کند تا یک وجه سالید شکل گیرد. ما نیاز داریم تا یک چیز را بعنوان جهت، تعریف کنیم. مثلاً یک صفحه(صفحه ی قائم بعنوان یک جهت مورد استفاده قرار می گیرد) یا یک ضلع، یا خط، یا محور. این موضوع در تصویر 7.4 نشان داده شده است.

(تصویر 7.4 : اکسترود کردن از یک اسکچ سه بعدی)

 استفاده از شرایط انتهایی(End Conditions) در سالیدورک

شرایط اتنهایی، کنترل می کنند که اکسترود چگونه شروع شود و پایان یابد. در بیشتر مواقع، این اکسترود از یک صفحه ی اسکچ(sketch plane) شروع می شود و کمی فاصله می گیرد، اما گزینه های دیگری نیز وجود دارند.

شرایط اولیه(Start conditions)

◆◆ از صفحه ی اسکچ(From sketch plane)

◆◆ از فاصله یا راس آفست(From offset distance/vertex)

◆◆ از صفحه ی انتخاب شده(From selected plane)

◆◆ از اسکچ سه بعدی(From 3D sketch)

◆◆ از وجه انتخاب شده(From selected face)

 شرایط انتهایی(End conditions)

 ◆◆ Distance (blind): فاصله

◆◆Through all:  تا دور ترین وجه

◆◆Up to a selected vertex:  تا راس(vertex) انتخاب شده

◆◆Up to a selected surface: تا یک سطح یا سرفیس(surface) انتخاب شده

◆◆ Offset From Surface:  تا زمانی که به فاصله مشخصی از یک سطح انتخاب شده(a selected surface) برسد، اکسترود می شود(ادامه ی می یابد).

◆◆ Up to a selected body: برش را تا body مشخص شده ادامه می دهد.

◆◆ Midplane: فاصله ی اکسترود(extrude distance) را به طور مساوی در هردوی جهت ها(directions) تقسیم می کند.

بررسی جهت یا  Direction

◆◆علاوه بر شرایط اولیه و شرایط انتهایی، ما می توانیم جهت اکسترود(direction) را نیز کنترل کنیم.

◆◆اگر بخواهیم یک سطح مقطع را در امتداد یک منحنی ادامه دهیم، می توانیم از یک revolve یا از یک sweep استفاده کنیم. هردوی این موارد را بعداً در این فصل توضیح خواهیم داد.

درک  Instant 3D در سالیدورک

Instant 3D ابزاری است که به ما کمک می کند تا با استفاده از ماوس، فلش ها یا دستگیره های درون صفحه ی نمایش را بکشیم تا برای فیچرهایی مثل Extrude و Revolve و Fillet و حتی Move Face، دایمنشن های مختلف را تغییر دهیم. در این روش، تمام پارامترهای دایمنشن قابل ویرایش نیستند.

در برخی از موارد، Instant 3D راه های مناسبی را به ما ارائه می دهد تا شکل های هندسی را بدون نیاز به فهمیدن اینکه کدام فیچر، عهده دار کدام وجه است، ویرایش کنیم.

ما با استفاده از Instant 3D به سادگی دستگیره های درون صفحه را می کِشیم تا اسکچ ها و فیچرها را حرکت دهیم یا تغییر اندازه دهیم؛ که شامل فیلت ها نیز می شود. Instant 3D برای من یک ترفند است که تلاش می کند تا از روش ویرایش مستقیم در نرم افزارها تقلید کند، بدون اینکه مزیت های اصلی روش ویرایش مستقیم را ارائه دهد.

اگر به یک نرم افزار ویرایش مستقیم(direct-edit) نیاز دارید، باید از یک نرم افزار دیگر استفاده کنید. فایده ی Instant3D احتمالاً به مفهوم مدل سازی یا مدل های شبیه سازی سریع محدود می شود. من فقط می خواهم مطمئن شوم که کسی Instant3D را با ویرایش مستقیم حقیقی اشتباه نگیرد؛ همان کاری که به نظر می رسد فروشندگان سالیدورک سعی می کنند انجام دهند.

کار کردن با فیچر Revolve (دوران) در سالیدورک

فیچرهای Revolve، مانند دیگر فیچرها، شامل برخی قواعد هستند که ما باید وقتی که داریم اسکچ ها را برای ایجاد یک revolve انتخاب می کنیم، آنها را رعایت کنیم.

ما می توانیم برای ایجاد یک خط مرکزی(centerline)، از هر نوع خط یا ضلع مدل(model edge) استفاده کنیم، نه اینکه فقط از ابزار centerline یا خط کمکی(construction line) استفاده کنیم.

◆◆ اگر تنها یک centerline  یا خط کمکی(construction line) حقیقی در اسکچ وجود داشته باشد، به طور اتوماتیک می تواند بعنوان یک محور برای دروان(revolution) مورد استفاده قرار گیرد.

◆◆ تنها نیمی از مقطع دوران(revolve profile) را رسم کنید. این بخش را در یک سمت از centerline رسم کنید.

◆◆ توجه کنید که سطح مقطع رسم شده نباید از خط centerline عبور کند.

◆◆سطح مقطع مورد نظر نباید در یک نقطه ی تکی(single point) centerline  را لمس کند. این سطح مقطع می تواند در طول یک خط، centerline را لمس کند اما نمی تواند در یک نقطه این کار را انجام دهد.

دوران دادن یک اسکچ که centerline  را در یک نقطه لمس کرده است، باعث می شود یک نقطه با ضخامت صفر(zero thickness) در پارت ایجاد شود.

درک شرایط انتهایی(End Conditions)

برای دوران(Revolve) پنج شرط انتهایی وجود دارد:
◆◆ Blind
◆◆ Up To Vertex
◆◆ Up To Surface
◆◆ Offset From Surface
◆◆ Midplane

در فیچر Revolve ، برای شرط انتهایی Up To Next یا Up To Body معادلی وجود ندارد. در تصویر 7.5 بخش PropertyManager از Revolve نشان داده شده است.

(تصویر 7.5 : استفاده از بخش  PropertyManager از فرمان Revolve)

گردش کار(Workflow)

در زیر، گردش کار برای فیچر Revolve نشان داده شده است:

1. ایجاد یک اسکچ

2. فراخوانی فیچر Revolve

3. انتخاب یک محور(معمولاً یک خط کمکی یا construction line است)

4. تنظیم شرط های انتهایی(end conditions)

5. کلیک کردن بر روی دکمه ی OK

استفاده از انتخاب کانتور(Contour Selection)

فیچرهای Revolve، مانند فیچرهای اکسترود، می توانند از انتخاب کانتور استفاده کنند؛ توصیه می کنیم که مانند فیچرهای اکسترود، از استفاده از کانتورها برای کارهای تولیدی اجتناب کنید.

{module کمک نقدی به نویسنده}