ایجاد یک اسمبلی ساده در سالیدورک

 اسمبلی ، یک نوع سند خاص در سالیدورک  است که به ما امکان می دهد تا چندین پارت را با توجه به یکدیگر ، با استفاده از روابط هندسی، قید گذاری(mate) و موقعیت دهی کنیم. مانند قید coincident  (تقاطع) و concentric (هم مرکز) یا روابط فاصله گذاری (مانند دایمنشن ها).

 ساده ترین اسمبلی هایی که ما در اینجا شروع به ایجاد آنها می کنیم از یک پارت ساده شروع می شوند که با توجه به مبدا و صفحه های استاندارد این اسمبلی، موقعیت دهی می شوند. این کار خیلی شبیه به جهت دهی اولین اسکچ یک پارت نسبت به مبدا(origin) پارت است. پارت ها می توانند به چند طریق در اسمبلی اضافه شوند و با استفاده از reference geometry یا وجه ها(faces) نسبت به یکدیگر قید گذاری شوند.

اگر بتوانید از reference geometry استفاده کنید بهتر است، زیرا آیتم هایی مانند صفحه ها(planes) و محورها(axes) نسبت به اضلاع و وجوه، تمایل به ثبات بیشتری دارند. اگر بعدا تغییری ایجاد کنید که باعث شود یک وجه(face)، که یک قید(mate) اسمبلی برای آن تعریف شده است، حذف شود، این mate با شکست مواجه خواهد شد یا کاری غیر منتظره انجام خواهد داد.

سندهای اسمبلی سالیدورک با استفاده از موارد زیر، می توانند بسیار پیچیده شوند:

1. الگوها(patterns)
2. لی اوت ها(layouts)
3. in-context
4.  پارت های مجازی(virtual parts)
5. ساب اسمبلی ها(subassemblies)
6. پیکربندی ها یا (configurations)
7. فیچرهای اسمبلی(assembly features)
8. نمای انفجاری(exploded views)
9. فیچرهای in-context
10. فیچرهای خاص  تولباکس(special Toolbox features)
11. و مجموعه ای از ابزارهای دیگر که فقط برای اسمبلی موجود است.

 در این فصل می خواهیم در مورد قرار دادن پارت ها در کنار هم ،با استفاده از قیدها(mates) صحبت کنیم. وقتی که یک اسمبلی ایجاد می کنید، در انتخاب اولین پارت دقت کنید.  اولین پارت یا قطعه ی یک اسمبلی همواره باید کلیدی ترین قطعه باشد.  فرض کنید که یک اسمبلی برای یک دوچرخه داریم؛ در این اسمبلی، فریم(اسکلت) دوچرخه، اول از همه باید اضافه شود و با استفاده از صفحه های(planes) اسمبلی در در مکان خود قفل(locked in place) شود. به طور مشابه، اگر یک انجین داشته باشیم، برای اسمبلی ابتدا باید بدنه(block) را وارد کنیم؛ به طوری که بدنه به مبدا اسمبلی فیکس(fixed) شده باشد.

 اسمبلی های سالیدورک مانند دیگر انواع سندها،  با تمپلیت ها(templates) شروع می شوند. قبل از اینکه مقدار زیادی از اسمبلی ها را ایجاد کنیم، باید مطمئن شویم که حداقل از یک تمپلیت سفارشی(custom template)، برخوردار باشیم.

 تنظیمات ویژه رایج برای تمپلیت های اسمبلی شامل موارد زیر هستند:

1. واحدها(units)
2. نام صفحات(plane names)
3. استاندارد درافت(drafting standard)
4. ویژگی های سفارشی(custom properties)
5. و دیگر آیتم ها

برای اسمبلی ها، یک تنظیم FeatureManager مخصوص وجود دارد.  در FeatureManager از اسمبلی ها، موارد زیر وجود دارند:

1. پارت ها و ساب اسمبلی ها(parts and subassemblies)
2. فولدرهای ویژه برای mate ها (special folders)
3.  الگوهای قطعه (component patterns)
4. فیچرهای اسمبلی(assembly features)
5. پارت ها و فیچرهای Toolbox
6. و دیگر آیتم های  مخصوص اسمبلی ها

ایجاد یک اسمبلی

برای شروع کار با یک اسمبلی، بر روی دکمه ی New کلیک کنید و یک تمپلیت اسمبلی را پیدا کنید و بر روی آن دابل-کلیک کنید.تنظیماتی که در PropertyManager می آیند، در فصل 13 از مقاله ی "ایجاد اسمبلی های کارآمد " شروع به توضیح داده خواهند شد. شما می‌توانید با دوبار کلیک کردن روی نام فایل و سپس کلیک کردن در پنجره گرافیکی برای قرار دادن پارت یا اسمبلی، هر یک از پارت ها یا اسمبلی هایی را که در حال حاضر باز شده اند و در پنجره ی Browse  نشان داده شده اند را وارد کنید (شکل 4.16).

 توجه کنید که اسمبلی ها، مانند سندهای پارت، از برخی فولدرها و هندسه ی مرجع(reference geometry) برخوردار هستند. همان طور که پارت ها را به اسمبلی اضافه می کنید، آنها در FeatureManager لیست می شوند.  اسمبلی های بسیار بزرگ، برای مدیریت تمام داده ها، نیاز به برخی تکنیک های خاص دارند اما فعلا ما با اسمبلی های ساده شروع به کار کرده ایم.

 پیاده سازی اسمبلی

ما می توانیم از روش های مختلفی برای قرار دادن یک پارت در یک اسمبلی، استفاده کنیم:

 ◆از پارت یا اسمبلی، از نوارابزار Title Bar بر روی Make Assembly کلیک کنید.

◆گزینه ی Insert ➢ Component را انتخاب کنید.

◆پارت را از یک پنجره ی دیگرِ سالیدورک در اسمبلی درگ کنید.

◆پارت را از Windows Explorer در اسمبلی درگ کنید.

◆از Library در Task pane استفاده کنید.

◆از Begin Assembly در PropertyManager استفاده کنید.

◆برای ایجاد یک کپی از یک پارت در اسمبلی، از دستور Ctrl+drag استفاده کنید؛ و برای کپی کردن و الصاق کردن(paste) پارت ها، از کلید های ترکیبی Ctrl+C و Ctrl+V استفاده کنید.

 (تصویر 4.16)

 اولین پارتی که در یک اسمبلی قرار می دهید، به طور اتوماتیک فیکس(fixed) می شود؛ یعنی حرکت نمی کند. هر پارت دیگری که قرار می دهید، هیچ قید(mate) یا محدودیتی نخواهد داشت، مگر اینکه آنها را با استفاده از Smart Mates یا Mate References اضافه کنید. این موارد در فصل 14، در بخش "چیزهای بیشتردر مورد قیدها(mates)" توضیح داده شده اند.

بررسی قید یا mateها در سالیدورک

 قیدها(Mates) بسیار شبیه رابطه های ترسیم(sketch relations) عمل می کنند، اما آنها در فضای سه بعدی کار می کنند و اضلاع، وجوه، رئوس یا انواع مختلف reference geometry را به یکدیگر متصل و مربوط می کنند. قید ها این کار را به منظور موقعیت دهی  و جهت دهی پارت ها نسبت به یکدیگر انجام می دهند، همچنین قیدها وقتی که یک پارت به وسیله ی ماوس درگ می شود، اجازه به حرکت آن پارت می دهند. متداول ترین قیدها، قید تقاطع(coincident) و هم مرکز(concentric) هستند.

 از قیدها تنها برای موقعیت دهی به پارت ها استفاده نمی شود، بلکه از آنها برای ایجاد طراحی هوشمند(design intent) در اسمبلی نیز استفاده می شود. تصویر 4.17 ، بخش FeatureManager از اسمبلی را به همراه چند قطعه(components) و چند قید، نشان می دهد:

(تصویر 4.17)

نکته: برای دانلود فایل های تصویر بالا و فایل های فصل 4 از آموزش سالیدورک اینجا کلیک کنید.

  {module کمک نقدی به نویسنده}