طراحی هوشمند(Design Intent) در سالیدورک

با دانستن اطلاعات صحیح در مورد عملکرد پارت ها، می توانیم یک مدل ایجاد کنیم که ویرایش آن ساده تر باشد و  قرار دادن آن به شیوه ی صحیح، در یک اسمبلی ساده تر باشد و شرح دادن آن در نقشه ها(drawings) ساده تر باشد و همچنین درک آن برای دیگر کاربران سالیدورک، وقتی که می خواهند بر روی مدل های شما کار کنند، ساده تر باشد.

طراحی هدف محور  یا هدفمند،یا  طراحی هوشمند(Design intent) عبارتی است که چگونگی عملکرد پارت و  ویژگی های کلی آن  و اینکه مدل مورد نظر چگونه به تغییرات مدلسازی واکنش نشان می دهد،  را مشخص می کند.

 به چگونگی رفتار مدل، وقتی که دایمنشن ها تغییر پیدا کنند، طراحی هوشمند(Design intent) گفته می شود. یک مثال از طراحی هوشمند این است که ما چگونه در درون یک بلوک(block)، یک حفره(hole) را ایجاد کنیم و به آن دایمنشن بدهیم. این حفره می تواند از یک گوشه یا ضلع، فاصله ی خاصی داشته باشد یا اینکه می تواند در وسط وجه مورد نظر قرار گیرد. اگر سایز بلوک یا حفره تغییر پیدا کند، و اگر طراحی هوشمند لحاظ شده باشد، این پارت به درستی بازسازی(rebuilds) می شود.

 در سالیدورک ما می توانیم خطوط را به طور تقریبی ترسیم کنیم و بعداً به طور دقیق آنها را دایمنشن گذاری کنیم. ما همچنین می توانیم دایمنشن های اسکچ و فیچر را در هر زمانی تغییر دهیم و پارت را بازسازی(rebuild) کنیم.

 در مثال زیر، یک حفره ثابت(fixed) است، یک حفره توسط یک معادله حرکت می کند و دو حفره ی دیگر مورد بازتاب(are mirrored) قرار گرفته اند. همان طور که اندازه ی لولا تغییر پیدا می کند، حفره ها به درستی در طول و عرض فاصله گذاری می شوند.

 منبع بخش بالا، سایت سالیدورک

استفاده از تقارن(Symmetry)

تقارن یک بخش مهم از طراحی هوشمند است. با استفاده از تقارن(symmetry) می توانیم به طور قابل ملاحضه ای، دفعات نیاز به مدل سازی یک پارت را کاهش دهیم. تقارن می تواند در سطوح مختلفی وجود داشته باشد:

• تقارن اسکچ
• تقارن فیچرهای منحصر به فرد
• تقارن کل پارت
• تقارن محوری(یک پارت که چرخانده یا revolved شده است) (Axial)
• تقارن تقریبی(کل پارت متقارن است به جز تعدادی از فیچرها)
• تقارن اسمبلی

پیش بینی تغییرات در سالیدورک

 هیچ کس از شما انتظار ندارد که بتوانید آینده را پیش بینی کنید، اما باید به گونه ای مدل سازی کنید که مدل شما به راحتی با تغییرات آینده سازگار شود. ما در مورد موفقیت مدل ها در طراحی هوشمند، زیاد صحبت کرده ایم، اما اجازه دهید کمی در مورد شکست صحبت کنیم.

 شکست در عمل انگیزه بیشتری ایجاد می کنند. وقتی که طراحی هوشمند با شکست مواجه می شود، ما با یک درخت از فیچرها روبه رو می شویم که سرشار از خطاست و ما باید یک یک فیچرها را بررسی کنیم تا ببینیم در کدام یک خطا ایجاد شده است و سپس آن را تعمیر کنیم. شکست ها معمولاً به دلیل خطاهایی در وابستگی های والد/فرزندی  پس از یک تغییر کلی، ایجاد می شوند.تعمیر خطاهایی مانند این، نسبت به ایجاد یک مدل از ابتدا، به وقت بسیار بیشتری نیاز دارد. این در اصل یک ضعف بزرگ برای مدل سازی مبتنی بر تاریخچه(history-based) محسوب می شود.

 برای حل این مشکل، راه های زیادی وجود دارد:

◆ بسیار مراقب باشید. وقتی که این روش با شکست مواجه می شود، بیشتر به این دلیل است که شما نمی توانید آینده را پیش بینی کنید(که تغییرات چگونه اتفاق خواهند افتاد).

 ◆از یک روش مثل مدل سازی انعطاف پذیر(Resilient Modeling) استفاده کنید.

 ◆از یک روش دیگر به جای طراحی مبتنی بر تاریخچه(history-based) استفاده کنید. این کار، به یک بسته نرم افزاری متفاوت مانند Solid Edge نیاز دارد. سالیدورک، در واقع، نمی‌تواند کاری را که به عنوان «مدل‌سازی مستقیم» (direct modeling) شناخته می‌شود، انجام دهد، اگرچه شرکت داسو سیستمز در این مورد  چیز دیگری به شما خواهد گفت. ما این موضوع را دوباره در فصل 12، در بخش "ویرایش، ارزیابی و عیب یابی" مورد بحث قرار خواهیم داد.

 {module کمک نقدی به نویسنده}