ایجاد اشکال مرجع هندسی در سالیدورک

در این آموزش می آموزیم که چگونه از اَشکال هندسی مرجع(reference geometry) برای آماده سازی قرار دادن فیچرهای سه بعدی استفاده کنیم.در این آموزش می خواهیم از یک پارت آماده استفاده کنیم. پس مراحل زیر را انجام دهید:

1. در داخل فایل های دانلودی این کتاب، در پوشه ی Chapter3 فایل Chapter 3 Reference Geometry - start.SLDPRT را باز کنید. برای دانلود این فایل، اینجا کلیک کنید. برای دانلود فایل کامل شده ی این آموزش اینجا کلیک کنید.

 2. در فیلتر FeatureManager عبارت plane1 را تایپ کنید:

سپس در FeatureManager بر روی Plane1 دابل-کلیک کنید. سپس بر روی اندازه ی(دایمنشن) 3.25 اینج دابل کلیک کنید و آن را به 3.35 اینچ تغییر دهید. بر روی نماد rebuild (چراغ راهنمایی) کلیک کنید و تغییرات را مشاهده نمایید. این صفحه، پایه ی( mounting base ) پارت را مشخص می کند.  بر روی علامت چک مارک سبز رنگ کلیک کنید و تغییرات را بپذیرید و از کادر Modify خارج شوید.

3. از منوی شناورِ Reference Geometry بر روی دکمه ی Axis کلیک کنید(در تب Features از CommandManager).

4. همان طور که در تصویر 3.53 نشان داده شده است، وجه درونی(inside face) یک حفره(hole) در پارت را انتخاب کنید. این کار باعث می شود که یک محور(axis) بر روی خط مرکزی(centerline) حفره ایجاد شود.

 شما باید توجه داشته باشید که محورهای موقت، به طور اتوماتیک برای تمام وجوه استوانه ای(cylindrical faces) ایجاد می شوند، اما ایجاد یک محور حقیقی به این حفره کمک می کند تا به شکلی متفاوت از دیگر حفره های این پارت برجسته شود.

گزینه ی Cylindrical/Conical Face به طور اتوماتیک با انتخاب وجه استوانه ای حفره انتخاب می شود. وقتی که انتخاب ها انجام شد و تنظیمات کامل شد، با کلیک بر روی چک مارک سبز رنگ، نتایج را بپذیرید.

 (تصویر 3.53)

 5. از تب Features از بخش CommandManager بر روی دکمه ی Plane در بخش Reference Geometry کلیک کنید.

6. وجه استوانه ای بزرگِ شکل را بعنوان First Reference انتخاب کنید و محوری که  ایجاد کردیم را به عنوان Second Reference انتخاب کنید.

 اگر نمی توانید محور(axis) را مشاهده کنید، به آدرس View ➢ Hide/Show ➢ Axes بروید. مطمئن شوید که First Reference از قید Tangent استفاده کند و Second Reference از قید Coincident استفاده کند. این کار باعث می شود که یک صفحه(plane) مماس به استوانه ی اصلی ایجاد شود. این موضوع در تصویر 3.54 نشان داده شده است.

 (تصویر 3.54)

 بر روی چک مارک سبز رنگ کلیک کنید و نتایج را بپذیرید.

 7. بر روی صفحه ی(plane) جدید، یک اسکچ جدید را باز(Open) کنید.

8. بر روی منوی View ➢ Hide/Show کلیک کنید و گزینه ی Temporary Axes را فعال کنید. اکنون باید محورهای آبی رنگ بی نام، که در طول خط های مرکزی(centerlines) هر وجه مخروطی یا استوانه ای در مدل قرار گرفته است را مشاهده کنید(به جز وجوهی که توسط فیلت ایجاد شده اند یا فیچرهای چمفر).

 نکته: ,وقتی که ما دکمه ی space  را فشار می دهیم، نوار ابزار View Orientation نشان داده می شود. این نوار ابزار همچنین در داخل نوار ابزار Heads Up View نیز در دسترس است. برای دسترسی به مکعب View Selector همچنین می توانید از Ctrl+spacebar استفاده کنید. اگر view قبلا با صفحه ی انتخاب شده(palne) به صورت normal to (قائمه) در آمده باشد، و ما بر روی Normal To دوباره کلیک کنیم، view به مقدار 180 درجه خواهد چرخید. تنظیم اینکه وقتی یک اسکچ جدید باز می شود، view به طور اتوماتیک قائم(normal to) به صفحه ی اسکچ قرار گیرد در آدرس زیر قرار دارد:

Tools ➢ Options ➢ Sketch

 9. چه از پنجره ی گرافیکی یا چه از FeatureManager صفحه ی(plane)  مورد نظر دراسکچ را انتخاب کنید. دکمه ی space را در کیبورد فشار دهید و بر روی Normal To دابل-کلیک کنید.  برای در دسترس نگه داشتن این جعبه می توانید روی پین سنجاق کلیک کنید. راه های دیگری نیز برای دسترسی به این فرمان وجود دارد اما صرف نظر از وضع رابط کاربری شما، این روش، روشی است که همواره کار می کند.

 10. از Centerpoint Rectangle برای ایجاد یک مستطیل، حول محور موقت(centered around) از وجه استوانه ای بزرگ استفاده کنید.  مطمئن شوید که نقطه ی مرکزی(centerpoint) که با اولین کلیک مشخص می شود، یک رابطه ی ترسیم اتوماتیک(automatic relation) را با محور موقت تشکیل دهد. سپس مطمئن شوید که با دومین کلیک، آن گوشه ی مستطیل که هیچ رابطه ی ترسیم اتوماتیکی دریافت نکرده است را قرار دهید.  این موضوع در تصویر 3.55 نشان داده شده است.

(تصویر  3.55)

اگر به منوی  View ➢ Hide/Show بروید و  Sketch Relations را فعال کنید،   می توانید متوجه شوید که آیا رابطه های ترسیمی اعمال شده اند یا نه. مطمئن شوید که نقطه ی مرکزی(centerpoint) رابطه ی ترسیم تلاقی(coincident) داشته باشد و  هیچ یک از گوشه ها رابطه ی ترسیمی نداشته باشند.

نکته: محور موقت مورد نظر در همان صفحه ای(plane) که صفحه ی اسکچ قرار دارد، نیست. بنابراین اگر ویو(view) بر صفحه ی اسکچ عمود(normal to) نیست، برداشتن یک رابطه ی ترسیم اتوماتیک(automatic relation) بین نقطه ی مرکزی(centerpoint) مستطیل و محور موقت سخت خواهد بود.

 11. از ابزار Smart Dimension برای اعمال دایمنشن، همان طور که در تصویر 3.56 نشان داده شده است استفاده کنید. توجه کنید که دایمنشن 3.450 اینچ به مبدا(origin) پارت در سمت چپ مربوط می شود. برای انتخاب این ابزار هم می توانید از پنجره ی گرافیکی اقدام کنید و هم می توانید از FeatureManager اقدام کنید.

 (تصویر 3.56)

بهترین تمرین

بهترین تمرین این است که به آیتم هایی دایمنشن بدهیم یا برای آنها رابطه های ترسیم ایجاد کنیم، که رابطه های ترسیم کمتری داشته باشند.شما در صورت امکان، باید سعی کنید از مبداِ پارت و صفحه های(plane) استاندارد استفاده کنید.  اندازه دهی به reference geometry بهتر از اندازه دهی به لبه های مدل است، با اینکه این کار همواره امکان پذیر نیست.

 12.در تب Features  در CommandManager  بر روی Extrude کلیک کنید. سپس مدل را (با درگ کردن و فشار دادن چرخه ی ماوس) اندکی  بچرخانید تا بتوانید کنار منظره ی اکسترود شده را همان طور که در تصویر 3.57 نشان داده شده است، مشاهده کنید.

 شما می توانید جهت(direction) اکسترود را با استفاده از این آیکون جهت دار، که در زیر عنوان Direction1 در بخش PropertyManager از Boss-Extrude قرار دارد، تنظیم کنید. 

(تصویر 3.57)

 13. از شرط انتهایی(end condition) به نام Up To Next که باعث می شود حجم(solid)  اکسترود شده تا حجم بعدی که با آن برخورد می کند، ادامه بیابد،  استفاده کنید.

14. از منوی View برای خاموش کردن نمایش محورها(Axes) و محورهای موقت(Temporary Axes) و صفحه ها(Plane) استفاده کنید.

بخش پایانی فصل 3

اسکچ های جدید را ایجاد کنید و اسکچ های فعلی را ویرایش(edit) کنید. هر اسکچ در سالیدورک نام گذاری می شود و باید بر روی یک وجه یا بر روی یک صفحه(plane) یا وجه مسطح(planar face) قرار گیرد. ما در یک زمان، تنها می توانیم یک اسکچ را ویرایش کنیم و کارهایی وجود دارد که ما وقتی در داخل یک اسکچ هستیم، نمی توانیم انجام دهیم.

در این کار حرفه ای شوید!

تمرین کنید و اسکچ های جدیدی ایجاد کنید و از انتیتی های مختلف اسکچ در نوار ابزار Sketch استفاده کنید  تا با انواع ابزارهایی که در دسترس هستند آشنا شوید و ببینید که چگونه کار می کنند. 

یک شکل هندسی مرجع(reference geometry) ایجاد کنید و از صفحه ها(planes) برای ایجاد اسکچ های جدید استفاده کنید. همان طور که در عمق این کتاب فرو می رویم، با کاربردهای بیشتری در مورد ابزارهای  اشکال هندسی مرجع روبه رو می شویم.

فعلا اصلی ترین کاری که باید انجام دهیم این است که  صفحه هایی(planes) برای اسکچ ها  ایجاد کنیم به طوری که به اضافه کردن رابطه هایی به شکل هندسی(solid geometry) منجر نشود.

در این کار حرفه ای شوید!

سعی کنید صفحه ها(planes) را حرکت دهید یا دوباره تعریف کنید تا مشاهده کنید که این تغییر چگونه بر روی شکل سه بعدی(3D geometry) اثر می گذارد. همچنین با ایجاد صفحه ها(planes) با استفاده از گزینه های در در دسترس، مهارت کسب کنید.

 انتیتی های اسکچ زیر، انتیتی های معتبری هستند که در برخی موقعیت ها بسیار مفید هستند:

1. بیضی ها(Ellipses)
2. سهمی ها(parabolas)
3. مخروط ها(conics)
4. اسپلاین ها(spline)
5. شیارها(slots)
6. چند ضعلی ها(polygons)
7. متن اسکچ(sketch text)

در این کار حرفه ای شوید!

سعی کنید از برخی از انتیتی های اسکچ پیشرفته تر که در نوارابزار Sketch وجود دارد استفاده کنید.