تغییر دادن Preferences در آردوینو

برای پروژه های اولیه، ممکن است پیش فرض های IDE مناسب باشند، اما دیر یا زود ما نیاز داریم برخی چیزها را تغییر دهیم. همان طور که در تصویر زیر مشاهده می کنید، IDE به ما امکان می دهد که تنها تعداد کمی از تنظیمات را مستقیماً تغییر دهیم.

 این جعبه ی مکالمه، به یک فایل به نام preferences.txt ارجاع می دهد که حاوی تنظیمات بیشتری است. این فایل، یک فایل تنظیمات جاوا است که حاوی کلید ها و مقدارهایی است. در زیر برخی از آنها نشان داده شده است:

...
preproc.web_colors=true
editor.font=Monaco,plain,10
update.check=true
build.verbose=true
upload.verbose=true
...

اکثر این پروپرتی ها رابط کاربری را کنترل می کنند، یعنی فونت ها، رنگ ها، و چیزهای دیگر را کنترل می کنند. اما با این پروپرتی ها می توان رفتار اپلیکیشن ها را نیز کنترل کرد. قبل از آردوینو 1.0، ما مجبور بودیم preferences.txt را ویرایش کنیم و هر دوی build.verbose و upload.verbose را برابر با true کنیم. اما امروز ما می توانیم تنظیمات verbose را از جعبه ی مکالمه ی Preferences  تغییر دهیم. برای کامپایل و آپلود، مطمئن شوید که verbose output فعال شده باشد. همچنین مفید است که گزینه ی Display line numbers را نیز فعال کنیم. حالا اسکچ چشمک زدن LED را که در فصل 1،  در صفحه 3 کار کردیم را لود کنید و دوباره آن را کامپایل کنید. خروجی آن در پنل پیغام ها باید مثل زیر باشد:

 توجه کنید که این IDE وقتی که بسته می شود، برخی از مقادیر Preferences را آپدیت می کند. بنابراین قبل از اینکه شما مستقیما در فایل preferences.txt هرگونه تغییری انجام دهید، باید IDE آردوینو را ببندید. اکنون که با IDE آردوینو آشناتر شده اید، اجازه دهید کمی برنامه نویسی کنیم. ما می خواهیم آردوینو با جهان خارج حرف بزند.

زبان برنامه نویسی آردوینو

زبان برنامه نویسی آردوینو، ++C قدیمی است(که بر این دلالت دارد که از C هم پشتیبانی می کند. اکثر بردهای آردوینو از یک میکروکنترلر AVR استفاده می کنند که توسط کمپانی Atmel طراحی شده است. این میکروکنترلرها بسیار محبوب هستند و پروژه های سخت افزاری زیادی از آنها استفاده می کنند. یک علت برای محبوبیت آنها، زنجیره ابزارهای عالیی است که به همراه آن می آید. براساس ابزارهای کامپایلر ++C در GNU، این کامپایلر برای تولید کد برای میکروکنترلرهای AVR بهینه سازی شده است. این یعنی ما می توانیم کدهای ++C را به خورد این کامپایلر بدهیم و این کدها به کدهای ماشین برای کامپیوتر ما تبدیل نمی شوند بلکه برای میکروکنترلرهای AVR ترجمه می شوند. این تکنیک cross-compiling نامیده می شود و یک راه معمول برای برنامه نویسی دستگاه های تعبیه شده است.

  {module کمک نقدی به نویسنده}